Rookgenot

Toen ik een jaar of vijftien was ging ik zo´n twee keer in de week naar het zwembad. Ik moest wel, want mijn hormonen zeiden tegen me dat ik daar naar toe moest. Het was de plek om mijn puberdriften enigszins te kalmeren. Bij binnenkomst kwam ik al tot diepe innerlijke rust en welzijn met mezelf. Het opsnuiven van de geur van chloor had op mij dezelfde werking als de geur van een park op een jonge hond. Het zien van de rijen kleedhokjes was hetzelfde als Benidorm is voor vijfenzestig plussers: Thuiskomen. M´n hart begon sneller te kloppen als ik door de hemelpoort het watergeklets en het geluid van gillende jonge sprietjes tegemoet liep. Dit was mijn Oase.

Ik nam altijd wel even de tijd rustig rond te kijken zodat ik, strategisch gezien, de juiste plek kon bepalen om in het diepe te springen. En daar was ze. M´n hormonen werden opeens een zwerm bijen die als één grote pijl hun prooi in zicht hadden en de angels op scherp hadden gezet. Man, wat was ze mooi. Alles zat op de goede plek, in de juiste verhouding en afgewerkt tot in perfectie. Alsof er een gouden medaille op t spel stond maakte ik de sprong van m´n leven en plonsde ik als een metalen jeu de boules bal zo dicht mogelijk bij de rubberen binnenband waarin ze zat te dobberen. En het was raak! Niet dat het tot een gesprek kwam, maar ik had haar aandacht. Ik wist het zeker. Want mijn hormonen leken zich rustig in een hoekje van m´n maag te hebben gesetteld; hun werk was volbracht.

De daarop volgende keren dat ik naar het zwembad fietste was t alsof ik zweefde. Ik had ondertussen met rode oortjes en een zwembroek vol met lucht een woordje met Dianne kunnen wisselen, en na afloop van het zwemmen buiten een sigaret uitgewisseld. Stoer als ik was probeerde ik over te komen als iemand die wel wist hoe je “de band moest verwisselen”. In werkelijkheid was ik zo groen als groen kan zijn. Maar ja, ik moest wat; Dianne kwam ouder over en ik had t vermoeden dat ze wel wist dat de ooievaar niet de reden was van ons bestaan.

Er gingen zo´n drie weken voorbij, want zo ging dat in mijn tijd. Het was al zo ver dat we gezamenlijk de fiets pakten en richting huis pedaalden. Haar vriendin fietste ook mee, maar dat maakte me niks uit. Het was al zintuiglijk genot op zich dat Dianne naast me fietste. Als een Amazone leidde ze haar paard. Vers gewassen lange natte haren. Schitterende ogen. Een mond waaruit elk woord net zo klonk als Für Elise. Heupen die meedeinden met het ritme van de trapper. En natuurlijk de geur van chloor. Dat maakte t af.

We moesten voor een deel dezelfde kant uit en normaal gesproken gingen Dianne en vriendin op een gegeven moment rechts en ik rechtdoor. Deze keer niet. Dianne trapte op de rem bij een bankje dat op onze route lag. Ze wilde nog even een sigaret roken. Althans, dat zei ze. Toen ik ongeveer de helft van m´n sigaret op had wist ze op sublieme wijze de link te leggen tussen de smaak van sigaretten en een kus. Eindelijk, ze gooide de bal. En ik, ik kopte hem in.

Die kus vergeet ik nooit meer. De smaak van haar net gerookte Camel brachten m´n smaakpapillen in extase. Ik werd er zelfs dizzy van.

Dit is één van de herinneringen die ik heb aan de sigaret. En die staat op mijn monumentenlijst. Voor later. Als ik door het rookverbod vergeten ben dat roken ooit gewoonweg mocht. De peuk verdient een Ode.

Eureka! »« Ode aan de peuk