Vriendschap is een illusie

Vriendschap. Ieder mens heeft behoefte aan waardering, gehoord te worden, geliefd te zijn, en lief te hebben. Sommigen doen dat door een kat te nemen. Anderen hebben een hond. Weer anderen doen het met de cavia. Ik niet. Niet dat ik niet van dieren hou, integendeel zelfs, maar ik geef de aai over de bol liever aan mensen. Aard van ´t beestje denk ik.

De mens is in mijn ogen de enige soort species die vriendschap niet als vanzelfsprekend neemt. Om een mens als vriend te zien moet je wat meer doen dan een rondje in het park lopen, over de buik te kriebelen, of zorgen voor een dagelijkse portie voer. Je moet laten zien dat je er bent. Juist als er even geen eten op tafel kan staan, of als het kriebelen over de buik even niet meer helpt. Gelukkig heb ik zulke vrienden. Ze zijn er voor me, kennen me, delen met me, lachen met me, troosten me, en als ik val dan helpen ze me weer overeind. Mijn vrienden zijn helden en heldinnen die er voor kiezen om mij als held te zien. Wonderlijk, uniek en onmisbaar.

Buiten mijn helden en heldinnen om probeer ik ook aardig te zijn voor andere mensen die me op een of andere manier weten te raken. Als ik iemand tegenkom die zich tussen de regels door laat lezen, dan zoek ik contact; kameraadschap.

Het valt me op dat oog hebben voor een ander eerder een uitzonderlijke eigenschap is dan dat dat gezien wordt als iets vanzelfsprekends. Dat lees ik in de krant, zie ik op tv, en merk ik in m´n eigen omgeving. En mensen die vanuit een moreel hart een sociaal beroep hebben gekozen, worden de laatste tijd niet meer gezien als helden, maar als potentiële slachtoffers voor geweld. Buschauffeurs worden neergestoken, ambulancepersoneel wordt in elkaar geslagen, leraren worden bedreigd en de politie is de vijand.

Aardig zijn is uit de tijd. Bedreigend. Als je een vechtpartij wilt sussen krijg je een doodschop. Als je opkomt voor de zwakke ben je homo. De mens is bang voor een vriendelijk gebaar. Want welke boodschap zit er achter? We zijn zo argwanend als de pest geworden.

Vriendschap tussen man en vrouw is helemaal not done. Schoonheid, en het, zonder pervers te zijn, genieten hiervan wordt afgestraft. In de islam heeft extreem-rechts de vrouw in al haar schoonheid vernederd en weggemoffeld onder een burka, en binnenshuis verbannen naar de keuken. De kerk zaait angst en denkt dat een huwelijk door al die enge, ongecontroleerde hormonen, de enige manier is om normaal M/V contact te hebben, en de rest denkt dat een glimlach of interesse als doel heeft om te paren of op z´n minst een poging tot..

We zijn bang voor, -en volkomen kromgeslagen in iets waar we eigenlijk het liefste naar verlangen: Gezien worden.

Openheid wekt afstand. Vertrouwen wekt wantrouwen. Relatietherapeuten draaien overuren omdat contact geen warmte meer geeft maar een vlakke, koude bedoeling is geworden. Psychiaters hebben wachtlijsten voor mensen die niet meer weten of nooit geweten hebben dat er ook zoiets bestaat als een schouderklop.

En dan denk ik: Ik ben een bevoorrecht mens. Want als ik geen schouderklop had gehad van mijn helden en heldinnen, dan was ik nooit geworden wie ik ben, en had ik nooit kunnen genieten van de schoonheid van een mens.

De zwarte doos »« Psycho!?