De zwarte doos

Vorige week heb ik het uitgemaakt met mijn TV. Letterlijk. Ik kon niet anders. De relatie werd een sleur, de passie was weg, en de behoefte om samen tijd door te brengen minder. De klik is er gewoon niet meer en de aversie des te groter. En soms moet je dan gewoon kiezen voor het onvermijdelijke: Stoppen. De voedselkraan is ondertussen dichtgedraaid, dus het zal niet lang meer duren tot het licht daadwerkelijk uitgaat. Tot die tijd kijk ik naar d´r alsof het de laatste keer kan zijn. Ik zap me suf, in de hoop nog dat stukje ongerepte liefde te vinden die me anders doet besluiten.

Ik had gehoopt nog iets moois te kunnen schrijven. Over een goede afloop, iets wat me aan het denken had gezet, had kunnen zorgen dat ik de knop toch had kunnen omzetten en me liet besluiten om nieuw leven in d´r ziel te blazen. Maar nee, ze moet dood. Weg. Wat ze me de afgelopen week ook heeft laten zien in een poging me op andere gedachten te brengen, het deed me niks meer.

Ze heeft geprobeerd om medelijden op te wekken door Dirk Scheringa te laten overkomen als een zielig hoopje “Ich habe es nicht gewusst” übermenschje. Maar ik doorzie het. Dirk is eigenlijk geen Dirk, maar de vleesgeworden Pinokio, die z´n landgenoten voorliegt met tranen in z´n ogen. De lengte van z´n neus verraadt hem.

Ze heeft me willen laten geloven dat Benelux Next Topmodel een serieus programma is waarin het beste plaatje wordt beloond met een eerlijk contract in de modewereld. Maar ik doorzie het. Bibberende spillebeentjes die in bikini voor de jury staan daar niet om mooi gevonden te worden. Ze staan daar om belachelijk gemaakt te worden, om gekeurd te worden. En uiteindelijk voor veel geld verkocht te worden aan een meester. Slavernij bestaat nog steeds.

Toen probeerde ze het met een reportage over Gert Jan Agtereek van Outreach Center Nederland in Leiden. De selfmade voorganger die z´n volgelingen voor tonnen euro´s heeft opgelicht, bedrijven is begonnen en failliet heeft laten gaan, en nu leeft in een dikke villa als God in Nairobi, en opnieuw honderden volgelingen heeft. En ik heb het afgekeken. Ik was bijna om. Maar ik doorzie het. Ik hoef geen TV te kijken om te weten dat elke schreeuwende, schuddende, zwetende en ophitsende ´Godsman´het enige doel heeft om rijk te worden en goed gelovigen te doen geloven dat de collecte en het geleende geld van kerkleden toch echt bedoeld is voor arme weeskindertjes. Want echte liefde wordt puur, met tederheid en bijna fluisterend gebracht. Echte liefde schreeuwt niet.

Als allerlaatste slinkse poging om me nog aan haar te binden gaf ze me popstars. Even ontspannen leek ze te zeggen. Verstand op nul en genieten van mensen die een echte kans krijgen om hun droom uit te laten komen. Maar nee, ik ken d´r ondertussen door en door. En ik doorzie het.
Popstars is geen talentenjacht. Popstars is een live zoektocht naar de persoon die het makkelijkste te verleiden is voor het grote geld. Met Henkjan Smits als loverboy. Eerst worden de minst aantrekkelijkste, zwakke en minder begaafden naar voren geschoven. Die mogen dan een kunstje doen. Da´s voor het contrast. De potentiële slachtoffers zullen zich daardoor beter voelen en vooral heel speciaal. De ´winnaar´wordt gouden bergen belooft, maar de “winnaar” heeft al verloren vanaf het moment loverboy HenkJan “je bent door naar de volgende ronde” heeft geroepen: Afhankelijkheid met als grootste klant de media.

Ook is was bijna slaaf van Mr. Media. Totdat ik de rekening kreeg. Gelukkig is de mensch die passie volgt. Ik ga de avonden vullen met wat waarde heeft: Stilte, muziek, vriendschap en letters.

2012 »« Vriendschap is een illusie