Vrijheidsbeeld

Laatst kreeg ik een mailtje binnen van een vriendin van me. Ze nodigde me uit voor een avondje “geboren om vrij te zijn”. Een bevriend koppel had deze cursus gevolgd en wilde daar wat over komen vertellen, zo schreef ze. Ik vond het lief dat ze aan mij dacht, maar de eerste gedachte die ik had toen ik de woorden “geboren om vrij te zijn” en “cursus” in één zin zag staan, was van een dansende banaan die neurotische, heupwiegend op m´n netvlies stond te springen. Ik kon er niks meer van maken.

Vrij zijn. Iets wat me allemaal willen, zoeken, nastreven en koppelen aan de inhoud van ons leven. Financiële vrijheid, seksuele vrijheid, religieuze vrijheid, mobiele vrijheid, relationele vrijheid, drugsgerelateerde vrijheid, muzikale vrijheid, politieke vrijheid, materialistische vrijheid, you name it. En toch, ik ken geen mens die echt kan zeggen:”ik ben vrij”.

Waarom? Omdat vrijheid niet te koppelen is aan inhoud. Vrijheid is niet te proppen in een cursus. Vrijheid is tevreden zijn met wat je niet hebt. En voor een mens is dat volgens mij onmogelijk. Want mensen zijn scheppers. We willen altijd dingen maken, creëren, hebben. Da´s onze natuur. En als we het hebben gemaakt, dan willen we het verbeteren. Ik kan niet zeggen of dat goed of slecht is. Want ook ik kan blij worden van nieuwe snufjes op de markt. Maar als die nieuwe snufjes er niet waren, zou ik tevreden zijn met oude snufjes.

Ik ben vrijgezel. En ik kijk door de ramen van m´n vrienden. Want die hebben wat ik soms mis: Een vrouw, een kind, orde, intimiteit en een kerstboom met de kerst. En diezelfde vrienden kijken weer bij mij naar binnen. Want ik heb wat zij soms missen: Alles is voor Bassie en geen klaagmuur in m´n huis. Maar als we zouden ruilen, zouden we op den duur weer ontevreden zijn.

Vrijheid is tevreden zijn met wat je niet hebt. En da´s nou precies de reden waarom daar een cursus voor bedacht is.

Via via richting Rome »« Kaboutergeweld