Jouw foto

Waarschijnlijk was het voor jou een dag als duizend andere. Het geluid van je wekker maakte een bruut einde aan de film van je dromen. Met je lijf nog op de automatische piloot ben je opgestaan en naar de badkamer gelopen. Een scheut koud water over je gezicht heeft je weer in de wakkere wereld doen belanden. Je kijkt nog even naar jezelf in de spiegel, draait je om en loopt weer terug naar je slaapkamer om je aan te kleden en je ding te doen. Jouw dag begint.

Snel kijk je nog even op de klok. Bijna half negen. In je hoofd bereken je hoeveel minuten je nog hebt om je tas in te pakken en een boterham naar binnen te werken. Voordat je je tas dichtritst pak je nog even je portemonnee uit je tas, doet hem open en kijkt snel nog even naar de foto. Jouw foto. Het is bijna kwart voor. Je moet gaan.

Je klasgenoten, waarmee je met sommige goede vriendinnen bent geworden, begroeten je als je aan komt fietsen. Je zet je fiets in het fietsenhok en loopt terug naar je vriendinnen. Je kletst nog even met ze voor de ingang van de school. Kwart over negen. Tijd voor het eerste lesuur.

Haïti. Een onuitwisbare ramp. Je hebt er thuis in stilte naar gekeken, meegevoeld met al die mensen die dierbaren verloren hebben. Gehuild misschien. Want je weet als geen ander hoe het is om te verliezen van het leven en toch door te moeten gaan. De draad van alle dag weer op te pikken, ook al is geen dag meer hetzelfde als voor de ramp. En de foto, jouw foto, die je bewaakt in je portemonnee helpt je daarbij. Als je er naar kijkt dan weet je weer waarom; je moet en zal het redden.

Het is pauze en je ziet dat er in de hal geld wordt ingezameld voor Haïti. Er is geen seconde dat je twijfelt. Je ritst je tas open, pakt je portemonnee en geeft. Heel even sta je stil en kijkt nog even naar de foto. Jouw foto. Je schrikt op als je je naam hoort. Je vriendinnen roepen je. Tijd voor een boterham.

Nog een paar uur en dan zit mijn werkdag erop. Als ik de trap wil aflopen, wordt ik aangesproken door een docente. Of ik een portemonnee gevonden heb. Nee, helaas. Ik verwijs door naar de receptie, maar daar was ze al geweest. Aan haar gezicht zie ik dat er wat meer aan de hand is en vraag door. Een leerlinge is haar portemonnee verloren. Waarschijnlijk in de hal, toen ze geld had gegeven voor Haïti. En in die portemonnee zat een foto. Jouw foto. Het was enige foto die je nog had van je overleden ouders.

De volgende dag las ik je verhaal op elke deur van de school. Of de ‘vinder’ alsjeblieft op z´n minst de foto van je ouders in het postvakje van je opleiding wilde gooien. Desnoods anoniem.Tragisch, en ik hoop op een wonder. Voor mij ben je een heldin. Omdat je de wil hebt om te kiezen voor leven..na jouw ramp.

Je ouders zouden trots zijn.

Geen commentaar »« Scheidingsdrang