Ouwe lul, drie bier

Zomerfeestjes. Met z’n duizenden rennen, springen, vliegen, duiken, vallen, opstaan en weer doorgaan, ik ben er dol op! Een echte party animal ben ik nooit geweest, maar als de zon schijnt gebeurt er wat met me. Of beter gezegd, dan gebeurt er wat met m’n natuurlijke habitat zo lijkt het. Ik ga op zoek naar ander voedsel, m’n dag en nacht ritme verschuift wat, m’n zintuigen gaan als vanzelf mee met de stand van de zon, en ik voel me 10 jaar jonger.

Afgelopen weekend ben ik naar een feestje geweest in Breda. Ik had er zin in! Een paar dagen eerder was ik nog even snel naar de stad geweest om m’n wintervacht te verruilen voor een zomervacht, en ik heb me de nacht ervoor keurig gehouden aan mijn zomerdut van maar liefst 5 uurtjes, want ja, ik ben tenslotte weer even 10 jaar jonger, en dan kan je energie ook putten uit andere bronnen; zonlicht, muziek, bier en oogstrelend genot.

De dag begon goed. Als een atleet die zich ging voorbereiden op de triatlon at ik geconcentreerd m’n zorgvuldig samengestelde ontbijt: Cruesli met noten, halfvolle melk en een kiwi. Even afdouchen, zomervacht aan, zonnebril op; klaar om fris, fruitig en vooral 10 jaar jonger aan de start te verschijnen.

De locatie van het feest was net buiten de stad, dus we moesten de laatste kilometers per bus afleggen. ‘Wat een jong grut zeg!’ dacht ik toen ik mezelf de bus had ingewurmd en een blik wierp op mijn medefeestgangers. Ik voelde me net een hopman van een troep padvinders. Maar ja, dacht ik, niet schrikken, er zullen ook vast wel een hoop mensen zijn die, net als ik, 10 jaar jonger aan de dag zijn begonnen.

Niet dus. Het is dat er een denkbeeldig bordje bij de ingang hing met het opschrift ‘leeftijd geen bezwaar’ maar anders had ik toch echt gedacht dat ik op een feestje was beland met een leeftijdsgrens van 25 jaar. Terwijl iedereen uit z’n pannetje ging op 120 bpm, stond ik wat mee te deinen op de muziek en betrapte ik mezelf erop dat ik met een bijna vaderlijke glimlach om me heen stond te kijken. Een poging om mezelf wakker te schudden door even snel een verjongingskuurtje van een handvol bier achterover te slaan, hielp niet. Er was geen schaduw te vinden en de felle zon zorgde ervoor dat ik na een paar uur naar de ibuprofen moest grijpen om m’n koppijn te stillen.

Op een zonnige dag besef je dat je mooie herinneringen niet moet proberen in te halen met het maken van nieuwe. En ik heb er gelukkig een kop vol van. Zaterdag nog eentje om het af te leren. Dan is het tijd voor het maken van andere zomermemories. Iemand zin om een wandelingetje te maken in de natuur?

WK 24 »« De manke prins en de blinde prinses