Tot de dood u scheidt

Ik heb mijn militaire dienstplicht vervuld. Een onvergetelijke tijd. Een verplicht onderdeel van onze ontwikkeling van groen naar camouflage was dat we op bivak moesten: oorlogje oefenen. Voordat we ons naar het het slagveld begaven waar de oefenvijand het ons moeilijk zou gaan maken, kregen we een buddy toegewezen: een makker die de andere helft van de pubtent droeg, je geweten was, en je steun in barre tijden.

Omdat mijn buddy en ik toch liever gingen voor wereldvrede deden we er alles aan om onze drillers duidelijk te maken dat het voor ons geen oorlog was, maar een BIjzondere VAKantie. Als we na onze wacht het volgende koppel moesten wakker maken, maakten we iedereen wakker, en om het de oefenvijand wat gemakkelijker te maken, hadden we zelf ook maar wat vuurwerk meegenomen. Van knorrende magen hadden wij geen last, want we hadden met de chauffeur van de vrachtwagen die de drillers van voldoende drank en eten moest voorzien, geregeld dat hij knakworstjes, broodjes, drank en snoep bij ons in de tent zou gooien. Kortom: voor ons was het een geslaagde missie.

Twaalf jaar naar onze laatste reünie hebben we elkaar weer eens opgezocht. Het was alsof we vorige week nog in het schuttersputje lagen. Twee levens bijgepraat en ik moet zeggen, het zijne maakte indruk op me. Zijn leven was nu niet bepaald zonder slag of stoot verlopen en toch, hij zag er weltevreden uit.

Vlak na onze laatste reünie leerde hij een meisje kennen. Kort daarna kreeg zijn leven door omstandigheden een behoorlijke tik en raakte hij in een depressie. Het was zo heftig dat hij een tijdje opgenomen moest worden om tot rust te komen en te herstellen. Op het eerste gezicht zou dit een legitieme reden kunnen zijn voor zijn nieuwe liefje om de handdoek in de ring te gooien, Maar zij koos voor het tweede gezicht. Dagelijks fietste ze een behoorlijke afstand om hem te bezoeken, hem te steunen, voor hem te zorgen.

Omdat herstel een lange termijn uitzicht had, was hij niet langer in staat om z´n werkgever de garantie te geven op volledige terugkeer en hij verloor zijn baan. Zij bleef bij hem. Nu, jaren later, gaat het hem goed. Ze zijn ze gelukkig getrouwd. Wonderbaarlijk gelukkig.

Een paar jaar geleden (nog voor hun huwelijk) kreeg zij te horen dat ze MS (multiple sclerose) heeft, een ziekte van het centrale zenuwstelsel. Inmiddels zit ze in een rolstoel. Als gevolg van haar ziekte kan ze geen kinderen krijgen, terwijl ze allebei graag kinderen hadden gewild. Op het eerste gezicht zou dit voor hem een legitieme reden kunnen zijn om te gaan. Maar hij koos voor het tweede gezicht, en bleef.

Als je jong bent of iets ouder droom je over later. Over ware liefde, ware banen, ware kinderen en waar geluk. En een verliefdheidje kan zomaar het begin zijn van dit alles. Totdat het noodlot toeslaat. Kies je dan nog voor je droom? Zeker in deze tijd lijkt overstappen naar iets beters, mooiers, jonger of duurzamer dusdanig ingeburgerd, dat trouw blijven in voor én tegenspoed bijna geen optie meer is. De droom van geluk, puur geluk is vervangen door een constante drang naar zelfbevrediging.

Buddy, ouwe rakker, je weet, ondanks alle tegenslagen, wat ware liefde, waar geluk is. Daarom ben je weltevreden. Dank je wel voor je verhaal. Jullie maken het verschil.

Iron Mike? »« WK 24