Iron Mike?

Er was eens een dik jongetje dat opgroeide in het getto van Brooklyn. Vanaf zijn tweede jaar verlaten door zijn vader en een moeder met een drankprobleem die overleed toen hij 16 was. Buiten werd hij met regelmaat bedreigd en uitgebuit door oudere boefjes uit de buurt. Hij raakte zelf ook op het criminele pad en moest zo nu en dan een tijdje brommen in een jeugdgevangenis. Daar ontdekte hij de boksring. Het was dé manier om alle frustratie en opgekropte woede van een rotleven letterlijk binnen de touwen te houden. De jongen bleek talent te hebben voor de sport. Bokstrainer Constantine ‘Cus’ D’Amato werd zijn mentor en vervangende vader, nam hem onder zijn hoede en bracht hem terug op het rechte pad.

Ik heb het hier over Mike Tyson, je weet wel, de verkrachter, oorbijter, agressor, drugsbezitter en… bokser. Afgelopen week heb ik zijn documentaire gezien. Iron Mike is 90 minuten aan het woord. Open, kwetsbaar, soms emotioneel blikt hij terug op 43 jaar leven. Alsof hij bij me op de bank zat heb ik aandachtig naar hem zitten luisteren. Het klopte niet. Want als ik aan Mike Tyson dacht, dacht ik aan een blok beton met een explosief karakter die behoorlijk wat ellende op zijn geweten heeft. Dat had Mr. Media me namelijk verteld. Nu zag ik een mens die weliswaar toegaf een en ander op zijn kerfstok te hebben, maar er alles voor over had gehad om niet te verliezen. Niet van het leven, niet in de ring.

Zo vertelde hij hoe hij als dik mannetje, na de zoveelste bedreiging, het gevecht aandurfde met 1 van de boefjes uit de buurt, en deze knaap een behoorlijk pak slaag gaf. En dat dit hem uiteindelijk een ijzeren wil had gegeven om altijd te willen winnen; puur door de herinnering aan de pijn van het vernederen. Hij vertelde hoe zijn bokstrainer zijn wantrouwen in mensen wist te doorbreken door hem in het gezin op te nemen. Dat de dagelijkse complimenten hem stukje bij beetje deden geloven in zichzelf. Wat een verdriet hij had gehad bij het overlijden van zijn trainer. Hij vertelde hoe hij vijf jaar een celibaat leven had geleid door zichzelf de discipline op te leggen: sporters presteren beter door geen seks te hebben voor de wedstrijd. Hoe de plotselinge roem, aandacht van de mooiste vrouwen en nieuwe ´vrienden´ ervoor zorgden dat hij de volle aandacht op de sport en zichzelf verloor.

Eerlijk is eerlijk: berouw komt na de zonde: drugs- en drankgebruik, buitenechtelijke affaires, een SOA, opgelopen door het hebben van betaalde seks, drie keer getrouwd, twee keer gescheiden, drie jaar gevangenisstraf wegens verkrachting van schoonheidskoningin Desiree Washington (al ontkende hij dit zelf stellig in de documentaire) doet veel met een mens.

Als je geboren wordt begint het feest. En dat van Mike liep een beetje uit de hand. Als ik hem vorige week was tegengekomen was ik hem uit de weg gegaan. Als dat morgen gebeurt, geef ik hem een hand.

Haagse bluf »« Tot de dood u scheidt