WK 24

Afgelopen maandag was het zover: Nederland-Denemarken. Voor anderhalf uur was er een staakt-het-vuren tussen hooligans, bedrijven hadden even schijt aan omzetcijfers, meer dan een miljoen mensen hadden vrij genomen en de rest had ´toevallig´ om 13.30 een afspraak bij de dokter of tandarts.

Ik werk als oplossmurf op een ROC, en het was mijn plicht des vaderlands om de ramen van de kantine met grondzeil af te plakken, zodat de wedstrijd goed zichtbaar op de muur gebeamd kon worden. Één verkeerde slag met de plakbandroller en ik wist dat m´n dagen waren geteld, bij een geslaagde missie was ik de stille held.
Iedereen wachtte met ingehouden adem op het eerste fluitsignaal. Maar het enige wat ik hoorde was het geluid van 80.000 kalkoenen in doodsstrijd: die achterlijke vuvuzela´s verpestte de charme van het scheidsrechterfluitje. Gelukkig, docentes in Dutchdresses zorgden dat ik hier niet al te lang bij stilstond.

Als stille held ga je niet voor de huldiging, maar voor het resultaat. Ik trok me terug bij de receptie, waar ik samen met een invalreceptioniste de wedstrijd via een TV aan de muur kon volgen. ‘Volgens mij hou je niet van voetbal he?’ vroeg ze. ‘Hoezo?’ vroeg ik lachend maar verbaasd. ‘Nou, je komt over als iemand met een hoog IQ.’… ? Ik wist niet of ik nou beledigd moest zijn of buiten verse bloemtjes voor d´r moest gaan plukken.
‘Ik geloof niet dat ik nou bovengemiddeld scoor, wat ik wel weet is dat ik bij een EQ (!) test Rob Oudkerk (IQ 137) ruimschoots overtref.’ ‘Ja,’ zei ze, ‘ik bedoel het niet verkeerd, wat ik wil zeggen is dat je volgens mij iemand bent die zich met andere dingen bezighoudt dan alleen met voetbal kijken. Wat meer de diepte opzoekt, over dingen nadenkt.’ ‘Ja,’ zei ik, ‘daar heb je gelijk in.’

Toch apart dat iemand diepgang koppelt aan of je wel of niet van voetbal houdt, maar vooral bijzonder gedurfd dat een vreemdeling de diepte zoekt -en verrassend ziet door zo´n vraag te stellen bij Nederland-Denenmarken.

We hebben gewonnen. En ik heb een mens tot mens gesprek gehad. Week 24 is prettig begonnen.

Tot de dood u scheidt »« Ouwe lul, drie bier

Ouwe lul, drie bier

Zomerfeestjes. Met z’n duizenden rennen, springen, vliegen, duiken, vallen, opstaan en weer doorgaan, ik ben er dol op! Een echte party animal ben ik nooit geweest, maar als de zon schijnt gebeurt er wat met me. Of beter gezegd, dan gebeurt er wat met m’n natuurlijke habitat zo lijkt het. Ik ga op zoek naar ander voedsel, m’n dag en nacht ritme verschuift wat, m’n zintuigen gaan als vanzelf mee met de stand van de zon, en ik voel me 10 jaar jonger.

Afgelopen weekend ben ik naar een feestje geweest in Breda. Ik had er zin in! Een paar dagen eerder was ik nog even snel naar de stad geweest om m’n wintervacht te verruilen voor een zomervacht, en ik heb me de nacht ervoor keurig gehouden aan mijn zomerdut van maar liefst 5 uurtjes, want ja, ik ben tenslotte weer even 10 jaar jonger, en dan kan je energie ook putten uit andere bronnen; zonlicht, muziek, bier en oogstrelend genot.

De dag begon goed. Als een atleet die zich ging voorbereiden op de triatlon at ik geconcentreerd m’n zorgvuldig samengestelde ontbijt: Cruesli met noten, halfvolle melk en een kiwi. Even afdouchen, zomervacht aan, zonnebril op; klaar om fris, fruitig en vooral 10 jaar jonger aan de start te verschijnen.

De locatie van het feest was net buiten de stad, dus we moesten de laatste kilometers per bus afleggen. ‘Wat een jong grut zeg!’ dacht ik toen ik mezelf de bus had ingewurmd en een blik wierp op mijn medefeestgangers. Ik voelde me net een hopman van een troep padvinders. Maar ja, dacht ik, niet schrikken, er zullen ook vast wel een hoop mensen zijn die, net als ik, 10 jaar jonger aan de dag zijn begonnen.

Niet dus. Het is dat er een denkbeeldig bordje bij de ingang hing met het opschrift ‘leeftijd geen bezwaar’ maar anders had ik toch echt gedacht dat ik op een feestje was beland met een leeftijdsgrens van 25 jaar. Terwijl iedereen uit z’n pannetje ging op 120 bpm, stond ik wat mee te deinen op de muziek en betrapte ik mezelf erop dat ik met een bijna vaderlijke glimlach om me heen stond te kijken. Een poging om mezelf wakker te schudden door even snel een verjongingskuurtje van een handvol bier achterover te slaan, hielp niet. Er was geen schaduw te vinden en de felle zon zorgde ervoor dat ik na een paar uur naar de ibuprofen moest grijpen om m’n koppijn te stillen.

Op een zonnige dag besef je dat je mooie herinneringen niet moet proberen in te halen met het maken van nieuwe. En ik heb er gelukkig een kop vol van. Zaterdag nog eentje om het af te leren. Dan is het tijd voor het maken van andere zomermemories. Iemand zin om een wandelingetje te maken in de natuur?

WK 24 »« De manke prins en de blinde prinses

De manke prins en de blinde prinses

* Deze column heb ik geschreven voor de doelgroep van o.a. Mad Company, de site waar ik wekelijks voor schrijf.

Onder het mom van: ‘laat ik ook eens iets doen voor het landsbelang’ heb ik de afgelopen twee weken een klein onderzoekje gedaan. Ik ben pas jarig geweest en ik wilde mijn nieuwe levensjaar goed beginnen. Twee weken lang heb ik geleefd op chocoladerepen en koffie, onder een muf dekentje op de bank geslapen om maar niks te hoeven missen, maar ik heb het er voor over gehad. Ik móest het doen.

Het onderzoek bestond uit twee delen met als basis de vraag: Wat komt er eerder? De kip of het ei? In week 1 heb ik een profiel geschreven waarin ik alle positieve, mooie en aantrekkelijke waarheden van mezelf heb beschreven. In week 2 een profielschets met juist het tegenovergestelde; zeg maar de andere helft van mezelf. En ik kan met recht zeggen: de resultaten spreken voor zich.

Resultaat week 1: speelse krabbels, flirten, verbaasde mailtjes (‘waarom ben jij nog vrijgezel?’ en ‘ik heb al een relatie, maar als ik die niet had, wist ik het wel’), koppelpogingen, inkoppertjes voor verkapte date afspraken. En eigenlijk alleen maar omdat ik gewoon mezelf heb beschreven.
Resultaat week 2: Gepikeerde kijkers, 0,001 krabbels, en twee mailtjes van mensen die desondanks gingen voor een ´shot of love´ door een poging te doen de clou van m’n verhaal te achterhalen. En eigenlijk alleen maar omdat ik gewoon mezelf heb beschreven.

Na afloop van het onderzoek heb ik de resultaten opgestuurd naar het lab om de boel op kweek te laten zetten. Gewoon om eens te kijken naar de bron van al dit moois. Nogmaals: Don’t shoot me, i’m just the messenger. De uitslag zegt het volgende:

De meeste mensen hebben zich ingeschreven op een datingsite nadat vorige relatie(s) zijn mislukt. Inschrijving, gebaseerd op een mislukking maar een hoop op nieuw geluk dus. En toch, zo zeggen de kweekjes, zijn de ingrediënten van de meeste gelukzoekers exact dezelfde als het begin van de vorige relatie(s), namelijk jeuk, prikkels en verwachting. De vraag die je nu zou kunnen stellen is: Welke nieuw ingrediënt moet je dan toevoegen of weglaten om verschil te maken? De resultaten geven je ook dat antwoord:

Een duurzame relatie begint bij jezelf. Weet wie je bent, en niet bent.

Ken jezelf, hou van jezelf, vergeef jezelf, richt je op wat jij te bieden hebt, en je vergroot de kans op duurzaamheid (resultaat week 1).
Vanuit de andere hoek bekeken is dit: hou van de ander, vergeef, focus je op wat iemand wél te bieden heeft, en je geeft de ander de ruimte om dat ook bij jou te doen.

Sprookjes bestaan niet, mensen wel. Je kunt je richten op de klik, maar als de klak er niet is, is er geen basis, maar een zalfje tegen de jeuk. En van de ´andere´ helft krijg je nu eenmaal geen jeuk, terwijl het toch echt de helft van het hele plaatje is (resultaat week 2).

De kunst is om te zien dat jij er bent om een ander gelukkiger te maken. Niet andersom. Je zult zien dat je er een berg liefde voor terug krijgt. Want uiteindelijk is dat toch wat we willen?

Ouwe lul, drie bier »« Connie Veren

Connie Veren

Mooi zijn heeft zo zijn voordelen. Zeker als vrouw. Deuren naar een baan gaan zelfs in crisistijd makkelijker open, als de relatiesleur toeslaat kan je je partner onbeperkt inruilen voor een nieuwe impuls van verliefdheid, je chihuahuading word bij het uitlaten altijd gezien als een leuk hondje, en je kan zonder geld op zak toch knetterzat de kroeg verlaten. Als je zo´n vrouw bent, kan je leven twee kanten op: of je lijdt op je 17e aan anorexia, valt steeds op de verkeerde mannen en zit op je 25e aan de coke, of je ontwikkelt een drijfveer om, ondanks alle ogen, zelf iets van je leven te maken. En dan kan politiek uiteindelijk een mooie hangplek voor je zijn

Sabine Uitslag(CDA) is door de vaste Veronicalezers uitgeroepen tot meest sexy politicus. En ik moet zeggen, ze mag er wezen hoor! Als ik haar zou tegenkomen zou ik haar in eerste instantie net wat te hoog gerepen vinden voor een goede openingszin, maar met de kennis die ik nu heb, zou het zonde zijn als ik het niet probeerde. Want iedereen heeft wel een manco. Bij Sabine is dat haar achternaam; volgens mij relativeert dat haar enorm. Dan maakt het haar volgens mij geen bal uit dat ik een niet-alledaagse voornaam heb!

Met dit in mijn achterhoofd begin ik bijna te denken dat ze niet de enige onbereikbare vrouw is, die toch best wel eens bereikbaar zou kunnen zijn voor de gewone burger. Neem nou Beertje van Beers(voormalig presentatrice). Da´s bijna dubbel zoveel kans! Of Miljuschka Witzenhausen(oud TMF VJ). Ik zou d´r zo een meelevende knuffel kunnen geven. Ja, ik weet t zeker: die meiden hebben moeten knokken voor hun plek!

Want al ben je nog zo mooi, als je Beertje van voren of Uitslag van achteren heet, ben je vroeger wel een beetje gepest op school, en dan is je succes je niet aan komen waaien. Tenslotte is uiterlijk maar gewoon een tent met botten, toch?

<— Sabine Uitslag

De manke prins en de blinde prinses »« Morgen

Morgen

Afgelopen weekend was ik op bezoek bij een vriendin op de Veluwe. Zo nu en dan hou ik ervan om me te wanen in dit Land van Ooit. Het gras is groener aan de overkant, passanten zeggen je gedag alsof je een bekende bent, met 40 km per uur achter een tractor aantuffen is niet irritant, en de lunch bestaat uit een uitgepoept ei van nog geen 5 minuten oud. Heerlijk.

Mijn vriendin vertelde me dat een bekende van haar was omgekomen door een verkeersongeval. Een jonge vent die de weg wilde oversteken, struikelde over z´n klompen en werd aangereden door een auto die niet meer kon uitwijken. De bestuurster van de auto was een vriendin van de jongen. Hoeveel pech kan je hebben.

´Niemand belooft je morgen´, hoorde ik vandaag iemand zeggen, en dat is zo.

Ik hoorde ooit een verhaal van een man die ging backpacken in Australië. De droom van velen, en hij deed het. Waarschijnlijk had hij de tijd van zijn leven. Een periode waar hij op z´n 80ste nog van zou genieten. Hij gleed uit over een bananenschil en brak zijn nek op een stoeprand. Dood. Hoeveel pech kan je hebben.

´Niemand belooft je morgen´, hoorde ik vandaag iemand zeggen. En weet je, het is echt zo.

Vorige week las ik een artikeltje in de krant van een Amerikaanse studente die samen met haar vriend een droomvakantie had geboekt naar India. Waarschijnlijk hadden ze er lang voor gewerk en gespaard. Het stel had een dagje snorkelen gepland. De studente werd meegesleurd door een krokodil. Het duurde 2 dagen voor haar lichaam werd gevonden. Hoeveel pech kan je hebben.

´Niemand belooft je morgen´, hoorde ik vandaag iemand zeggen. En weet je, het is waar.

Tripoli: Iedereen weet wat ik bedoel. En Ruben heeft het overleefd. Voor hem was er een overmorgen. Onverstelbaar en een wonder.

Ruben, ik hoop dat het leven je zal geven jongen, wat je door niemand is belooft: een lang, mooi, rijk, trots, wonderlijk leven. Vol van hoop, geloof, liefde en geluk. Droom en leef! Durf het op een dag te beloven aan jezelf! Want weet je, jouw foto in de krant heeft het mijzelf doen beloven.

Connie Veren »« Mr & Mrs Weltevree